آدم بزرگها ؟؟

خدا همیشه با من است

naboodabad — Tue, 24 Jun 2008 11:18:18 GMT

بگذار دیگران تو را داشته باشند

کنارت راه بروند ... به تو تکیه کنند ... غم ها و شادی هایش را با تو تقسیم کنند ..

همراهیت کنند و همراهیشان کنی ....

بگذار دیگران تو را داشته باشند

بگذار بدانند و ایمان داشته باشند که تو مشکلاتشان را حل می کنی

بگذار به داشتن و بودنت مغرور باشند

بگذار فکر کنند در کنارت به آرامش می رسند

بگذار دیگران تو را داشته باشند

ولی آخر تا کجا هستی و کنارشان می مانی ؟؟

تا کجا با تو می مانند ؟؟

بگذار دیگران تو را داشته باشند

من خدای تو را دارم

بی هیچ کاستی در بودنش

و او تا آخر دنیا با من است

بازی

naboodabad — Mon, 09 Jun 2008 20:12:18 GMT

تقدیم به شیخ که از فوتبال زیاد آموخته اند و پرواز را

خوب می دانند ...

به بازی زندگی دقت کردید ؟؟

اگر بازی نکنی می گن ترسویی ...

اگر بازی کنی و بد بازی کنی مسخرت می کنن و می گن این کاره نیستی ...

اگر بازی کنی و خوب بازی کنی می خوان شکستت بدن ...

داره سخت میشه ... ادامه این بازی یه وقتایی خیلی سخت میشه ..

به نظرتون میشه یه جایی بازی رو ول کرد و دیگه ادامه نداد ؟ حق داریم خسته بشیم

و کم بیاریم ؟ حق داریم بقیه بازی رو بسپاریم به یکی دیگه ؟

میشه به من بگید قوانین این بازی رو کی نوشته ؟

میشه به من بگید باید چه جوری درست بازی کرد که نه حقت پایمال بشه نه حق

کسی رو بگیریم ؟؟ میشه به من بگید اصلا چرا باید بازی کرد ؟؟

اخ

چقدر دلم می خواد داد بزنم و بگم من نمی خــــــــــــــــــــــــــــــوام بازی کنم..

پس کی بازی تمام میشه ؟

هنوز این یکی تمام نشده یکی دیگه شروع میشه . . .

انگار اگر یه جاهایی هم بازی تمام میشه فقط یه هاف تایمه بعد بازی با شدت بیشر

بازم شروع میشه و مدام وقت اضافه و اضافه و اضافه ....

من خسته شدم . . .

پس کی میریم خونه ؟؟؟؟

تازه اونجا هم فکر نمی کنم بازی تمام بشه ... اونجا هم باید جواب پس بدیم چرا بد

بازی کردیم ...

به من بگید قانون این بازی چیه ؟؟ نمیشه فقط تماشاچی بود ؟؟

به نظرتون این که یه جایی اعتراف کنیم که کم آوردیم خیلی بده ؟؟؟

چقدر دلم می خواد بخوابم . . .

به قول یه دوست " حال من خوب است ". . .

" اما تو باور نکن " ....

اشتباه

naboodabad — Fri, 30 May 2008 00:47:18 GMT

باز دارم یه اشتباه بزرگ می کنم

نمی دنم این چه دردیه که می دونم اشتباه ولی باز انجامش می دم ؟؟؟

می ترسم ... بدجوری هم می ترسم ...

ولی نمی دونم چرا پیش میرم ؟

کاش می دونستم چمه ... کاش می دونستم چی می خوام ...

کاش می تونستم درست بفهمم که چی فرصته و چی نیست ...

فرصت

naboodabad — Wed, 21 May 2008 19:27:18 GMT

خدا به ما آدم ها یه فرصت میده یه مهلت ..

وای به حال اونی که فرصتش مهلت بشه ..

راستی چقدر از فرصت ها رو از دست دادیم ؟؟؟

چقدر مهلت داریم ؟؟؟

naboodabad — Wed, 14 May 2008 17:09:18 GMT

تصور کن

اگر هر کسی به اندازه دانشش صحبت می کرد

چه سکوتی در دنیا حاکم میشد ....

سکوت

naboodabad — Sun, 27 Apr 2008 00:48:18 GMT

می دونم این پست اصلا جنجالی نیست و بر خلاف پست های

سلمان حرف زیادی برای زدن نداره اما من این شعر رو خیلی دوست

دارم .... پس تقدیمش می کنم به همه دوستان عزیزم

ازمن بریده ای و صدایم نمی کنی

چون درد در منی و رهایم نمی کنی

گم گشته ام میان تماشای چشم تو

از این جنون تلخ جدایم نمی کنی

هر شب چو باد می وزم از داغ یاد تو

آخر چرا؟ چه شد که دعایم نمی کنی

من آخرین پرنده ی گم کرده لانه ام

در آسمان خویش هوایم نمی کنی؟

امشب میان کوچه تو را جار می زنم

اما تو باز رو به صدایم نمی کنی

یه چیزیم شده

naboodabad — Fri, 11 Apr 2008 14:25:18 GMT

دیگه حوصله ندارم مثل قدیما به زندگی چنگ بزنم

به نظرم یه اتفاقاتی باید بیوفته و نمیشه جلوشون رو گرفت و من با رسیدن

به این باور کمتر خسته میشم ...

نمی دونم چی شده انگار پذیرشم بالاتر رفته و راحت تر می تونم مسائل

رو تحمل کنم می خوام تلاش کنم برای بهتر بودن ولی در آرامش و بی

سر و صدا ... آخرش یه جوری میشه ... برای چی مدام غصه بخورم و

بگم چرا ؟

اونی که ما رو با این همه ظرافت و دقت آفرید اونی که حواسش به همه

چیز بوده و هست اونی که قبل از اینکه ما اشاره کنیم و حتی به فکر بیوفتیم

همه نیازهای ما رو می شناخت و آمادشون کرد ....

مگه میشه حالا ندیده بگیرتمون و یادش رفته باشه که ما اینجا بهش نیاز

داریم ؟

نه .....

من که باورم نمیشه اون یادش بره ...

شاید این ما هستیم که یادمون رفته باید از کی و کجا کمک بخوایم .

یه دنیا شرمندم

naboodabad — Mon, 07 Apr 2008 14:44:18 GMT

1 - سال نو مبارک .

2 - ایشالا همه سال خوبی داشته باشید .

3 - شیخ عزیز بابت اون پست ممنون . چند بار اومدم نظر بدم ولی نشد آخه سیستمم خراب بود .. بازم شرمنده .

4 - میدونم نمیشه به این گفت پست فقط خواستم بگم زنده ام و نفس میکشم .

5 - ایشالا سیستمم که درست بشه خدمت همگی میرسم .

6 - میگن سالی که نکوست از بهارش پیداشت . خدا رو شکر بهار خوبی شروع شد ، امیدوارم که تا آخرش همینجوری باشه .

7 - با اجازه همگی . فعلا . . .

انسان

naboodabad — Thu, 21 Feb 2008 18:02:18 GMT

این متن رو یه دوست تو نظرات خصوصیم نوشته بود

خیلی به دلم نشست و از اونجا که هیچ وقت تنها خور نبودم گفتم شما هم

بخونید . . . شاید مثل من لذت ببرید . . .

نامی نداشت . نامش تنها انسان بود و تنها دارايی اش تنهايی .

گفت: تنهايی ام را به بهای عشق می فروشم. کيست که از من قدری

تنهايی بخرد؟

هيچ کس پاسخ نداد . . .

گفت:تنهايی ام پر از رمز و راز است ،

رمز هايی از بهشت. راز هايی از خدا. با من گفت و گو کنيد

تا از حيرت برايتان بگويم .

هيچ کس با او گفت و گو نکرد . . .

و او ميان اين همه تن ، تنها فانوس کوچکش را برداشت و به غارش رفت.

غاری در حوالی دل. می دانست آنجا هميشه کسی هست کسی که

تنهايی می خرد و عشق می بخشد .

او به غارش رفت و ما فراموشش کرديم و نمی دانيم که چه مدت آنجا بود

سيصد سال و ده سال بر آن افزون؟ يا نه، کمی بيش و کمی کم.

او به غارش رفت و ما نمی دانيم چه کرد و چه گفت و چه شنيد؛

و نمی دانيم آيا در غار خوابيده بود يا نه؟

اما از غار که بيرون آمد بيدار بود، آنقدر بيدارکه خواب آلودگی ما بر ملا شد.

چشم هايش نور خورشيد بود، تابناک و روشن؛ که ظلمت ما را می دريد

از غار که بيرون آمد هنوز همان بود با تنی نحيف و رنجور .

اما نمی دانم سنگينی اش را از کجا آورده بود، که گمان می کرديم زمين

تاب وقارش را نمی آورد و زير پاهای رنجورش درهم خواهد شکست

از غار که بيرون آمد، با شکوه بود.

شگفت و دشوار و دوست داشتنی .

اما ديگر سخن نگفت.انگار لبانش را دوخته بودند، انگار دريا دريا سکوت

نوشيده بود .

و اين بار ما بوديم که دنبالش می دويديم برای جرعه ای نور.برای قطره ای

حيرت. و او بی آنکه چيزی بگويد، می بخشيد .

بی آنکه چيزی بخواهد .

او نامی نداشت .

نامش تنها انسان بود و تنها دارايی اش تنهاي .

یک سال گذشت ...

naboodabad — Fri, 01 Feb 2008 21:07:18 GMT

یک سال پیش بهمن ماه وقتی خواستم این وبلاگ رو درست کنم پر بودم از "چرا "

تو این یک سال تغییر کردم ولی هنوز هم جواب خیلی از "چرا "هام رو پیدا نکردم

با این وجود خیلی از" چرا " هام کم شده ... دیگه مدام و برای هر چیزی نمیگم "چرا "

نه بخاطر اینکه به تمام جواب هام رسیدم . . . نه . . .

نمی گم "چرا " چون فهمیدم دونستن خیلی از " چرا ها " دردی از درد های من کم نمی کنه . . . از دوستان خوبی که اکثرا هم از نظر سنی از خودم کوچکتر بودن چیزهای بزرگی یاد گرفتم چیزهایی که فکر کردن بهشون برام خیلی لذت بخشه . . .

امروز در کنار کسی بودم که دیدنش همیشه منو به چند سال قبل می بره به زمانیکه خودم یه دختر بچه 14 ساله بود . . . اون مثل منه با همون "چرا ها " و به همون تلخی . . . وقتی برای خدا می نوشت و با خدا حرف می زد خودم رو می دیدم و بی اختیار زیر لب خوندم " عجب صبری خدا دارد " ( خدایی که همیشه داریم براش گله می کنیم و بهش اعتراض داریم خدایی که انگار باید همیشه جواب گوی ه تمام کم خردی و نفهمیدن ما باشه ) اون مثل من بود پر از سئوال و هراسان از آینده و گریزان از دنیا و آدم هایی که نمی تونن بفهمنش و نمی تونه بفهمتشون . . . ولی من خوشحال بودم چون حداقل تونستم چیزهایی رو که تو این یک سال و یک عمر یاد گرفتم بهش یاد بدم خوشحال بودم چون چیزهایی رو تو 14 سالگی یاد می گیره و براش ملاک میشه که شاید خود من هنوز تو این سن باهاشون دارم کلنجار میرم . . .

خدایا بهمون توان بده که هر روزمون بهتر از دیروز باشه و بفهمیم و درک کنیم

آنچه رو که باید ...